Do XIXw herbatę importowano wyłącznie z Chin. Pierwsze pomysły na
stworzenie własnych plantacji herbaty w Indiach narodziły się w 1774
roku. W cztery lata później Joseph Bank zaproponował próbę uprawy
herbaty w pobliżu Kalkuty. Zasugerował także możliwość wykupienia
sadzonek od Chińczyków oraz dowiedzenia się od nich w jaki sposób należy
herbatę uprawiać.
| Historia odmiany Darjeeling zaczęła się około 150 lat temu kiedy to
zasadzono eksperymentalnie krzewy herbaciane w Beechwood. Okazało się
to całkiem dobrym przedsięwzięciem, ponieważ zdecydowano się uprawiać je
w tym rejonie na szerszą skalę w 1847 roku. W 1870 w Darjeeeling było
już 56 plantacji herbaty produkujących łącznie około 71 000 kilogramów
suszu. Początkowo uprawiano w Darjeeling odmianę "Thea chinensia". Dopiero w XXw zaczęto ją krzyżować z odkrytą w 1828 w Assam "Thea assamica" by doprowadzic tą odmianę do takiej postaci w jakiej znamy ją dziś. |
Cha-no-yu, japońska ceremonia herbaty, która wywarła tak wielki wpływ
na całą kulturę tego kraju, zagościła w nim dzięki mnichom Zen, którzy
łączyli ją z ideałami buddyjskiej filozofii. Ogromne znaczenie mają nie
tylko wygląd pomieszczenia,w którym ma ona miejsce, ceramika i inne
akcesoria lecz również odpowiednie zachowanie wszystkich uczestników.
Istnieją także specjalne budynki służące tylko i wyłącznie do
odprawiania ceremonii herbaty zwane "Sukiya". Są to małe domki pokryte
słomą, z reguły usytuowane w zacisznym kącie japońskiego ogrodu. Jest on
bardzo skromnie urządzony - znajdują się tam tylko rzeczy absolutnie
niezbędne.
Początkowo goście gromadzeni są w osobnym pomieszczeniu zwanym
"Yoritsuki". W tym czasie gospodarz ("dora") przygotowuje początek
ceremonii. Następnie gości zaprasza się na drobną przekąskę ("kaiseki"),
po czym następuje przerwa ("nakadashi"). Po tej przerwie rozpoczyna się
właściwa ceremonia. Matchę
ubija się w miseczkach specjalną bambusową trzepaczką, aż do momentu
gdy piana osiągnie odpowiednią wysokość. Rozpoczynając od gospodarza
miseczka wędruje od gościa do gościa. Ostatnia osoba w tym łańcuszku
jest jednak nie mniej ważna jak pierwsza - jej zadaniem jest dokładne
oczyszczenie i osuszenie zarówno miseczki jak i pozostałych narzędzi. Ta
osoba nazywana jest "tsume".
Większość tego typu herbat pochodzi z Chin (prowincje: Anhui,
Jiangsu, Zhejiang, Jiangxi oraz Hunan) lub z Japonii (środkowa część
wyspy Honsiu oraz wyspa Kiusiu).
Z całą pewnością jest to najbardziej rozpowszechniony w Europie
rodzaj herbaty. Jest bardzo chętnie pita zarówno w wersji "czystej" jak i
aromatyzowanej. Pomysłów na odmienienie smaku czarnej herbaty jest
nieskończenie wiele; możemy opierać się na starych wypróbowanych
mieszankach jak na przykład popularny Earl Grey lub też eksperymentować z
zupełnie nowymi wariantami.
Herbata czarna przechodzi przez wszystkie etapy produkcji łącznie z fermentacją. Wytwarzana jest z jednej z dwóch odmian krzewu herbacianego - Thea sinensis (chińska) lub tez uprawiana w Indiach Thea assamica.
Największymi jej producentami są Chiny oraz Indie.
Najpopularniejsze gatunki to:
Zielona herbata uważana za bardzo zdrową jest pita i uprawiana przede
wszystkim w Japonii, ale także w Chinach. W tych krajach znacznie
rzadziej pije się tak bardzo u nas rozpowszechnioną herbatę czarną. Jej
odmienność wynika nie z tego, że pochodzi z innego krzewu jak myślano
jeszcze w połowie XIXw, lecz z faktu, że produkuje się ją w nieco inny
sposób.
Korzyści płynących z picia zielonej herbaty jest bardzo wiele. Najczęściej podkreśla się jednak, że
Uważa się powszechnie, że herbata kupowana w herbaciarni, na wagę jest lepsza od te, którą można kupić już zważoną i zapakowaną w kartonik. Czasami rzeczywiście tak jest, ale nie zawsze. Są producenci, który od wielu lat oferują dobrej jakości herbaty. Jednym z nich jest Ahmad, dostępny w Polsce od kilkunastu lat, ma swoich wielbicieli.
Ahmad oferuje herbaty czarne i zielone, zarówno w torebkach ekspresowych jak i sypane. Znajdzie się coś dla wielbicieli herbat smakowych jak i czystych, naturalnych smaków.
Bardzo przypadł mi do gustu earl grey w wykonaniu Ahmada, ale herbaty o smaku owoców również mają bardzo dobre (to domena mojej lubej :)).
Zdziwić może jednak fakt, że herbaty te nie zawsze smakują tak samo. Gdy kupiłem Ahmada w znanej sieciówce (na literę R), był on znacznie gorszy od tego zakupionego w sklepie z herbatą, polecam dlatego pofatygować się do takiego sklepu, albo zamawiać w internecie :) np. tutaj.
Problem z nadwagą jest dziś bardzo powszechną dolegliwością. Może być on spowodowany wygodnym trybem życia oraz niezdrowym odżywianiem się. Jeśli nie żałujesz sobie fast foodów, czipsów i coli, to nic dziwnego, że Twoja waga nie jest zadowalająca. Jeśli chcesz pozbyć się tych zbędnych kilogramów, możesz spróbować odrobinę sobie pomów pijąc znakomity napój - zieloną herbatę.
Przede wszystkim herbata jest od stuleci używana przez Chińczyków i Japończyków, gdyż jej właściwości zdrowotne są naprawdę imponujące. Do dziś używa się zielonej herbaty w tradycyjnej chińskiej medycynie.
Zapobiega ona wielu schorzeniom takim jak cukrzyca i różne odmiany raka, zwalcza nieświeży oddech. Jest też przydatna w walce z nadwagą.
Dlaczego zielona herbata na odchudzanie? Ponieważ nadwaga wiąże się z niskim poziomem metabolizmu, który zielona herbata podnosi. Zawiera ona minerały i witaminy, które pomagają w stabilizacji rytmu przemiany materii.
Zwiększony metabolizm sprawia, że otrzymujemy więcej energii z pożywienia, można więc poczuć się pełnym sił! Oznacza to również, że nie będziesz męczyć się tak szybko i z większą ochotą weźmiesz się za ćwiczenia fizyczne.
Kolejną zaletą zielonej herbaty jest to, że pomaga przezwyciężyć apetyt - zamiast otwierać kolejną puszkę coli, zaparz zielonej herbaty. Dobrze jest wypić filiżankę zielonej herbaty 15 minut przed obiadem, aby nie poskromić nadmierny apetyt.
Jak widać, zielona herbata może pomóc w utracie wagi. Zostało to udowodnione w wielu badaniach, a także w praktyce - pomagając wielu osobom z nadwagą.
Gdzie kupić zieloną herbatę? Polecam sklep Kawa-czy-herbata.pl
Jaka herbata jest najzdrowsza? Która herbata zawiera najwięcej witamin i prozdrowotnych składników? Która herbata najlepiej odchudza? Czy herbata wypłukuje żelazo? [...]
Rozumiem odchudzanie i te sprawy, rozumiem, że chcemy być zdrowi, żyć jak najdłużej i pięknie wyglądać, ale trzeba widzieć cel swoich działań. Trzeba też mieć umiar i zdrowy rozsądek. Chcesz aby herbata dała Ci zdrowie? Pij ją w spokoju, znajdź 20-30 minut tylko dla siebie i herbaty. Zostaw wszystkie problemy i skup się tylko na pięknym aromacie, znakomitym smaku, ładnej, ciepłej filiżance oraz na sobie.
Codzienna chwila spokoju i skupienia da Ci więcej niż wszystkie dobre składniki herbaty zielonej, czarnej, białej i czerwonej razem wziętych. Nie chcę przez to powiedzieć, że są one nieważne, gdyż tak nie jest. Są po prostu rzeczy bardziej istotne, które mają większy wpływ na nas. Celebracja tej codziennej czarki gorącego naparu może być realnym panaceum na wiele chorób współczesnego świata.
Ostatnimi czasy coraz więcej ludzi uświadamia się, że prócz zwykłej, czarnej herbaty jaką pili od dziecka istnieją także inne gatunki, znacznie różniące się smakiem i wyglądem od znanej nam herbaty, choć pochodzą one z jednej rośliny.
Najpopularniejsza (zaraz po czarnej faworytce) jest herbata zielona, osławiona dzięki swoim prozdrowotnym właściwościom, jednak ja chciałbym się skupić na innej herbacie, mianowicie na oolongu.
Herbata Oolong (烏龍) (określana także jako wulong lub ulung) jest błędnie klasyfikowana w Polsce jako herbata czerwona wraz z herbatami pu-erh.
Różnica między tymi dwiema herbatami jest tak znaczna, że nie potrafię
sobie wyobrazić czym kierował się twórca tej dziwnej kategoryzacji.
Oolong bardziej (po zaparzeniu) przypomina z wyglądu herbatę zieloną,
gdyż przyjmuje kolor od słomkowego, po lekko pomarańczowy. Różnice w kolorze sprawia fakt, że oolongi, to herbaty częściowo sfermentowane, a jej proces utlenienia zatrzymuje się na poziomie od 8% do 75%. Jest to spory zakres, więc herbaty te różnią się między sobą.
 |
| Herbata Oolong |
Około miesiąc temu otrzymałem od firmy Teekanne do przetestowania dwa opakowania herbaty. Pierwsze opakowanie to herbata Nero - czarny, mocny standard. Drugie to zestaw zielonych i białych herbat owocowych.
Mao Jian 五峰毛尖 to chińska zielona herbata pochodząca z regionu Hubei. Nazwa herbaty Mao Jian to po polsku włochaty koniuszek, albo zielony koniuszek. Jest jedną z dziesięciu słynnych herbat.
Z młodych listków herbaty produkuje się najdelikatniejsze, najsmaczniejsze herbaty. Do jej zbioru nie można używać maszyn jest więc droższa niż ta zbierana specjalnymi maszynami.
Niegdyś mogły zajmować się tym wyłącznie dziewice lub dzieci. Dodatkowo musiały one nosić specjalnie dot ego celu przygotowane białe rękawiczki. Z tych listków powstawała biała herbata serwowana na dworze cesarskim.
Biała herbata zawdzięcza swoją nazwę kolorowi listków, a w szczególności białemu meszkowi, który pokrywa młode pączki.
Za ojczyznę zielonej herbaty powszechnie uznaje się oczywiście Chiny. To tutaj według legendy po raz pierwszy listek herbaciany wpadł przypadkiem do filiżanki cesarza i pozwolił zaparzyć się pierwszej w historii herbacie.
Jest to tylko legenda, choć kto wie, może faktycznie odkrycie herbaty wiązało się z przypadkiem.
Czym jest niebieska herbata? Osoby, które szukają tej herbaty mają najprawdopodobniej na myśli herbatę oolong, zwaną też herbatą turkusową.
Nazwa niebieska herbata, czy herbata turkusowa pochodzi od jej chińskiej nazwy - 青茶. Jest to herbata pólfermentowana, coś pomiędzy herbatą zieloną, a czarną. Posiada ona najczęściej aromat i smak kwiatowy, bzu lub jaśminu, czasami orzechowy i miodowy.
Najlepsza herbata niebieska pochodzi z Tajwanu, gdzie jej tradycja jest najbardziej rozwinięta. Parzy się ją tam w gaiwanach i czajniczkach Yixing.
Herbata czarna, nazywana przez znawców również herbatą „dojrzewającą”, to najpopularniejszy, najbardziej lubiany i najczęściej spożywany napój świata. Swój specyficzny smak, wygląd i aromat zawdzięcza specjalnemu procesowi obróbki liści oraz fermentacji, która przebiega w charakterystycznym tylko dla tej grupy herbat procesie „wo dui”. Ten rodzaj herbaty uzyskano w Chinach po raz pierwszy w prowincji Sichuan, w czasach dynastii Ming. Odkryto wtedy, że gdy zieloną herbatę gotuje się na parze, a następnie prasuje, nie tylko zmienia ona swój kolor, ale również staje się odporna na długie przechowywanie i znacznie wygodniejsza w transporcie. W tej postaci herbatę tą sprzedaje się do dziś, zwłaszcza do północno–zachodnich regionów kraju, gdzie stała się ona wręcz tradycyjnym napojem społeczności lokalnych, takich jak Ujgurzy czy Mongołowie.
Zielona herbata to najstarszy, bo liczący sobie ponad 5000 lat oraz najpopularniejszy napój w krajach azjatyckich, szczególnie w Chinach, Japonii, Wietnamie, a nawet Gruzji. Dużą popularnością herbata ta cieszy się również w krajach islamskich, jako że Koran zabrania picia napojów fermentowanych (zielona herbata należy do grupy herbat niefermentowanych, natomiast wszystkie inne rodzaje herbaty różnią się między sobą właśnie stopniem fermentacji liści) oraz w kręgu kultury żydowskiej, gdzie uważana jest za koszerną.
W Europie napar z zielonej herbaty nie jest aż tak bardzo lubiany i ceniony ze względu na swój gorzkawy, ziołowy posmak. Obecnie jednak w związku z nastaniem mody na zdrową żywność i medycynę naturalną zielona herbata, która posiada wiele właściwości leczniczych – m.in. chroni przed zawałem serca, stymuluje krążenie, obniża poziom cholesterolu, zmniejsza ryzyko zachorowań na raka, wzmacnia zęby i kości, reguluje procesy trawienne, pomaga w koncentracji, działa pobudzająco i odprężająco – zaczyna być doceniana także przez Europejczyków.
Produkcja
Wszystkie spośród sześciu głównych rodzajów herbat pochodzą z tego samego gatunku rośliny herbacianej, a różnią się jedynie metodą i stopniem przetworzenia. Aby otrzymać herbatę zieloną, podczas produkcji świeżo zebrane liście pozostawia się do przeschnięcia i poddaje obróbce cieplnej, co powstrzymuje fermentację. Następnie zwija się je ręcznie i suszy w ciepłym powietrzu. Dzięki zastosowaniu takiej obróbki, liście zachowują zielony kolor, aromat najbardziej zbliżony do naturalnego, a także dużo większą zawartość witaminy C niż inne rodzaje herbat.
Przyrządzanie
